A konkretnie, trochę o pisaniu akapitów. Amerykańska szkoła, oczywiście, więc taka, w której akapitem może być i jedno zdanie. U nas tak ofensywnie bym nie proponował, choć może to kwestia czasu.
W ramach bonusu – prezentacja o słuchaniu w społecznościówkach:
OK.
Mamy programistę. Rozwijamy się szybciej, niż virale Plusa. Przez najbliższe kilka miesięcy zobaczymy, ile – i jak – potrafimy zmienić na serwisie, żeby z blogoida zmienił się w… serwis, właśnie.
I, zdaje się, będę miał więcej czasu na pisanie. Blip mi się znudził – za chwilę wyłączę synchro z gg, czym efektywnie zakończę swój mentalny powrót do epoki IRC-a. Twitter to w Polsce praktycznie tylko nasłuch – wolę agregatory i Google Readera.
Chyba czas się trochę też podzielić wiedzą. Na pierwszy rzut – hej, Czarek, strzałeczka! Sorry za zły anchor, lepsze to, niż nic, nie? Tak czy owak – polecam czytanie bloga Czarka Glijera. To fachowiec pierwszej klasy: wystarczy, że powiem, że zajmuje się SEO od -nastu lat i powinno to wystarczyć: człowiek optymalizował serwisy pod wyszukiwarki, kiedy większość z nas myślała, że Google działa charytatywnie, a na rynku królowała Altavista.
W ramach nadrabiania zaległości radzę więc wrzucić sobie Cezzy.pl do czytnika i absorbować, choć uprzedzam: to wiedza czysto techniczna i nie będzie tam ciekawostek o polskim necie.
Dziś dwie bardzo dobre prezentacje. Na pierwszej z nich: jaka jest strategia Google? Na czym zarabiają pieniądze?
Otwiera oczy.
Druga prezentacja skupia się na pokazaniu tego, co mogłoby się stać z Google, jaki będzie prawdopodobny (jeśli będzie) rozpad firmy, oraz jakie są główne zagrożenia dla firmy:
Masa wiedzy.
Jak zwykle krótko. The Guardian otworzył w zeszłym tygodniu swoje archiwum dla tych, którzy chcą zrobić z niego użytek. Za pomocą API gromadzone przez dziesiątki lat dane mogą być przerabiane i wykorzystywane, a Guardian będzie wyświetlał w nich swoje reklamy. Na przykład.
Monday Note tłumaczy bowiem, jakie jeszcze zalety ma rozwiązanie brytyjskiej gazety i wyjaśnia, dlaczego wykorzystuje ono prawdziwą siłę papierowej marki.
Czytałem niedawno kilka artykułów napisanych przez zagranicznych bloggerów, w których analizowali naturę ruchu, jaki jest pozyskiwany przez ich blogi z social news sites takich, jak Digg, czy Wykop. Teraz trafił mnie artykuł, który nie tyle zbiera to do kupy, co przedstawia wnioski na podstawie dość długiego okresu badania (ponad rok, jak na internet to moim zdaniem dużo). A więc: jak wygląda efektywne budowanie popularności strony internetowej przy wykorzystaniu innych serwisów, wyszukiwarek i aplikacji webowych takich, jak Twitter.
Czy da się to zastosować w Polsce? Tak. Ale na o wiele, wiele mniejszą skalę. Choćby dlatego, że u nas dodanie do naszych wersji Reddita, czy StumbleUpona daje wyjątkowo mało, oraz ze względu na początkową fazę adaptacji Blipa.
Ale wraz z czasem będzie się to zmieniało, więc polecam tę lekturę każdemu. Masa, masa wiedzy i praktycznych wniosków.
No właśnie. Dlaczego nikt nie robi rekomendacji wiadomości i treści na podobnej zasadzie, jak Amazon? Monday Note rozbija temat na drobne.
Podam scenariusz, jaki chciałbym kiedyś zobaczyć. Na stronie, na której jestem zalogowanym i częstym użytkownikiem, czytam pięć artykułów, każdy w całości. Jeden z nich podsyłam znajomemu. Wychodzę.
Dwa dni później w serwisie ukazuje się materiał nawiązujący do tematyki, którą czytałem. Wiem o tym z e-maila, którego dostaję na skrzynkę, z tytułem: “[MOJE IMIĘ], [X] dni temu czytałeś u nas kilka wiadomości o: [TEMAT]. Dziś pojawił się kolejny artyluł związany z tym zagadnieniem: [LINK, TEMAT]. Dasz nam szansę”?
Być może techniczne aspekty są tu przytłaczające, bo jak pisze autor, codziennie pojawiają się tysiące newsów, które trzeba jakoś skategoryzować. Ale kiedyś e-mail nie był darmowy. I choć dziś taki system wymagałby absolutnie perfekcyjnego tagowania materiałów, to jeśli semantyczne wyszukiwarki nie są tylko mżonką, wtedy one właśnie wykonają całą robotę.
Już chciałem napisać, że czasem żałuję, że dziennikarze nie mają takich darmowych poradników i tutoriali w internecie, ale przypomniałem sobie, że oczywiście mają. Smashing Magazine dodaje tymczasem kolejny rozdział swojej niekończącej się biblii dla webdesignerów: Clear And Effective Communication In Web Design.
Cokolwiek bym pisał więcej, będzie tylko stratą czasu, który powinno się wykorzystać na czytanie tego artykułu.
Mój nowy ulubiony Online Journalism Blog daje rady prosto w dziesiątkę: 12 pomysłów na wpisy blogowe. Dla początkujących i średnio zaawansowanych jak znalazł. Oto, w dużym skrócie, co proponuje OJB w celu przełamania się i rozpoczęcia blogowania z dużym sukcesem
Na marginesie: witam w gronie blogowiczów Kroogera, weterana branży gier komputerowych. Powodzenia!
Dobry artykuł o tym, że często sukces (na swoją miarę, oczywiście) odnoszą strony internetowe stworzone wyłącznie w tym celu, aby odpowiadać na jedno i tylko jedno pytanie. Autor podaje przykład strony http://isbarackobamaamuslim.com/, która, jak się nie trudno domyślić, odpowiada na pytanie: Is Barrack Obama a Muslim?
Pisze też, że sztab Obamy zaprojektował trzy takie strony, biorąc pod uwagę błędy ortograficzne. Wszystkie strony mają na głównej (i jedynej) stronie wielki napis: NO, oraz linki do oficjalnych stron o Obamie i artykułów w mediach na ten sam temat. Wszystkie trzy są też świetnie wyszukiwane w Google’u na tytułową frazę.
W Polsce wyobrażałbym sobie pewną popularność takich minisite’ów, choć niekoniecznie musiałyby być tworzone przez osoby, które wymienione są w ich url-ach. Po prostu odpowiadają one na dość popularne w określonym czasie pytania:
- Czy Jarosław Kaczyński jest gejem?
- Czy Sandra Walter bierze narkotyki?
- Czy Aleksander Kwaśniewski miał romans z Edytą Górniak?
A gdybym pracował w dziale marketingu dowolnej firmy produkującej środki antykoncepcyjne, zrobiłbym serię takich stron-odpowiedzi:
Oraz inne, które podpowiada autouzupełnianie w Google:
Czy można zajść w ciążę
Dość popularne, nieprawdaż?
Dobry – bo napisany z doświadczenia – guest post autora popularnego bloga dla software development managerów, w którym pisze on, jakie tematy powinno się poruszać na swojej stronie, by odwiedzało ją wiele osób. Lubię takie tematy, pojawiają się bardzo często i zawsze, zawsze wyciąga się z nich praktyczne wskazówki. Jakiś czas temu pisał o tym na przykład szczegółowo Chris Brogan, analizując, jakie rodzaje artykułów generują określone zachowanie czytelników.
Wracając do tematu: wspomniany guest post szaleje z metaforami i wyróżnia trzy rodzaje wpisów:
Kuchenna stylistyka nie do końca mnie przekonuje, bo brakuje w niej chociażby materiałów wideo (są u Brogana). Ale jako ogólna zasada – jest ok.
